تور زیارتی سوریه تور ارزان بلغارستان تور ارزان قشم تور کربلا از مشهد تور تبریز از اصفهان تور مشهد با قطار فدک تور لحظه آخری عتبات تور ازمیر از تبریز خیام گشت تور لحظه آخری کربلا

بیماران مشکل

با “بیماران مشکل” راه و روش عادی درمان کار نمی‌کند. به طور مثال، آنها از فعالیت کمتر و سکوت درمانگر ‏اصلاً راضی نیستند و به آن اعتراض‌های مکرر دارند.دریافت صرفاً تعبیر و همدلی با احساسات و تجربیات ‏خود از جانب درمانگر را بسیار ناکافی و محروم کننده می‌یابند و از او به صورت نسبتاً روشنی می‌خواهند که ‏‏“کار دیگری” بکند: فعالیت بیشتر، سؤالات بیشتر، اظهار نظر، دادن اطلاعات شخصی، راهنمایی، تشویق، حد ‏و حدود گذاشتن و غیره؛ وگرنه تهدید به قطع درمان می‌کنند. در چنین شرایطی درمانگر خود را با دو امکان ‏مواجه می‌بیند: تطبیق خود و تغییر چهارچوب درمانی یا قطع درمان. همان طور که وینی‌کات‎ ‎‏ به بیماران ‏بدوی که از ساختارهای روانی ابتدایی در رنج هستند اشاره می کند، وی می گویدچنین بیمارانی قبل از ‏ورود به مرحله ی تحلیل، احتیاج به یک دوره “مدیریت “ دارند.آنها ابتدا می‌باید تجربه “‏‎ ‎تأمین نیاز “ که ‏آکنده از حمایت است‎ ‎را کسب کنند و سپس می‌توانند در مرحله ی بعدی که تحلیل است حضور واقعی ‏پیدا کنند.‏
از دیدگاه رشدی، چنین پدیده‌ای در درمان را می‌توان به این صورت فرض کرد که چنین فردی به نوعی در ‏حال گفتن این است: ‏‎‘‎من رشدم در جایی متوقف شده، می‌خواهم ادامه پیدا کند، منتهی باید برگردیم به ‏همان جایی که متوقف شده و از همانجا شروع کنیم، وگرنه من به خودم خیانت کرده‌ام‎’‎‏.‏
در اثر توجه به چنین نقطه‎نظرهای رشدی است که درمانگر باتجربه، نه ‏‎‘‎اصولگرا‎’‎‏ می‌تواند به بیمارش فرصت ‏دومی را برای ادامه رشد بدهد. چنین درمانگری این آزادی و خردمندی را دارد که پا فراتر از تئوری و ‏چهارچوب‌های خشک بگذارد و آنچه بیمار می‌گوید را به عنوان نیازهای واقعی رشدی وی بشنود، نه به طور ‏مثال، به عنوان مقاومت یا خواسته‌های نوزادانه پسرونده‎.‎
بنابراین در ابتدا با تطبیق خود با بیمار (نه فشار آوردن بر وی که برعکس، او خود را با درمان تطبیق دهد!) ‏یعنی با تأکید بیمار بر روی این‌که چگونه این رابطه درمانی می‌تواند آغازگردد، از خود، پاسخگویی بهینه ‏نشان می‌دهد. فقط پس از گذشتن از این مرحله (که خود می‌تواند ماه‌ها یا سال‌ها طول بکشد چرا که سال‌ها ‏بی‌اعتمادی بر روی اعتماد لطمه خورده اولیه او، مانند برج‌هایی تنومند و بلند، افراشته شده‌اند) ممکن است ‏بیمار به مرحله‌ای برسد که روابط ابژه‌ای منسجمی آغاز گردد. یعنی برای خود و دیگری تا حدی تمایز و ‏فردیت قائل شود که پیش شرط بهره‌گیری از “تحلیل” و “تعبیر” است. به عبارت دیگر، مرحله ی پستان، شیر ‏و بلعیدن، قبل از مرحله ی ‏‎‘‎فاصله با ابژه ‏‎‘‎غذای جامد و جویدن است.دقیق تر آنکه، انتقال آینگی ادغامی قبل ‏از انتقال آینه‌ای با بیماران سخت و یا بدوی لزوم پیدا می کنند. ‏
…………………… دکتر مرادی……………………….

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.